از پشت خاکهای فاصله
آدم دوباره از غصه میمیرد
و روز سرخ هابیل را فراموش میکند
که چرا کبوتران کوچهی بهشت
پروازشان خاکی است
و خانههاشان خراب
اینجا
بغضها شکستنی است
و از یک طلوع خورشید غبار
تا مغرب غم
عمر فرشته تمام میشود
و موی سیاه سپید
RSS