موساد مي تواند خودش را بکشد، تکنولوژی‌اش را گردن کلفت کند، به روز که هیچ به فردا هم کند.

ام ای 6 می تواند تا 600 هم پا بلندی کند.

دردی ازشان دوا نمی‌شود. نه که ضرر نرسانند و زخمی. نه، اصلا ماجرا چیز دیگری است. انگار به تصویر ماه توی آب سنگ می‌زنند؛ به جای اینکه آسمان را نشانه بگیرند. که آن هم نمی‌شود اصلا.

مثلن‌ش همین شهادت مصطفی احمدی روشن.

بمب چسبید ؛ جوانی پر کشید. رئیس ستاد فلان ارتش لبخند زد و شاخ و شانه کشید که 2012 و این حرفها... رسانه‌هاشان هم بازی درآوردند. آمریکا هم سرش را به تیله‌بازی گرم کرد.

این طرف 300 دانشجوی شریفی بقچه‌شان را بسته‌اند که می خواهیم تغییر رشته بدهیم؛ مقصد : فیزیک هسته‌ای.

حالا بیا و توی بهمان اتاق فکر ارتش و جاسوسی و بمب‌ترکانی غرب و غرب تر درستش کن. 1000 تای دیگر هم توی راهند از دیگر دانشگاهها.

شاخص " برکت" خصوصا از نوع " خون شهیدش" در فرمولهای ذهن خدانشناس گنده‌‌هایشان و نخبه‌ترینشان جا ندارد. ته‌ش همین بمب چسباندن و کل کشیدن است.

جنگ را خیلی وقت است برده‌ایم. غرور مال ماست.