نمی گویم به‌شان می‌باختیم ولی به نظرم لازم هم نبود پا روی خرخره‌شان بگذاریم. آمادگی‌مان الان زیاد شد یعنی؟ مگر نه که یک جورهایی برد و باخت آن هم توی فوتبال با حال و هوای غرور ارتباط  دارد؟

شاید دارم سخت می‌گیرم. ولی حتی اگر یک نفر هم در غزه‌ی مظلوم حالش گرفته شده باشد، حالم از آن برد هفت – هیچ به هم می‌خورد.

مربی‌شان آخر سر برگشت و گفت ذوق کرده‌ایم که داریم توی " آزادی" بازی می‌کنیم. به خاطر هم‌نام بودن ورزشگاه با آزادی‌ای که ندارند. فوتبال ما هم ذوق کرد. آمادگی‌‌مان را نشان دادیم و اینکه چقدر مرام تختی را به ارث برده‌ایم و از پای زخمی حریف زیر نمی‌گیریم.