مصر ای همسایه‌ی حلاج‌ها

تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود / سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود

جایی کنارت، شوم ِ منحوس ید ِ شیطان به پا کرده

هزاران دار و در صف آیه‌هایی که انا‌الحق بر لبانْشان می‌رود با خون و خونابه

هزاران مرد و زن،

طفلان بی‌تاب از عطش،

گیسو پریشان، دیده‌ها خشکیده بر راهی و آهی سوخته در بیم و امیدی که شاید ما که شاید تو...

کنون برخیز ای همسایه ی حلاج‌،گره ها سخت و کودک را گلو نازک

بشوران نیل را، موسی به ساحل ده

که حلاجان نفس در سینه‌هاشان مرد و ماران را بس است عمر و

موسی را عصا حلقوم اهریمن هوا کرده است

+ نوشته شده در جمعه پانزدهم بهمن ۱۳۸۹ساعت 17:1 توسط غلامعلی |