پس از آن همه مصاحبه و سوال واقعا خسته بود، به عنوان رئیس جمهور ایالات متحده همه ی رسانه ها موضعش را می خواستند. لم داد روی کاناپه روبروی تلویزیون.اکثر شبکه ها راجع به فرو ریختن برجها می گفتند و پخش دوباره ی مصاحبه هایش جز لاینفک برنامه های خبریشان بود. کانالها را پشت سر هم عوض کرد و از بیشترشان جسته و گریخته کلمات خودش را دوباره شنید:« تروریسم... جنگ صلیبی... افغانستان... طالبان و ...». بیحوصله تلویزیون را خاموش کرد و خواست برای خواب آماده شود. فقط یک تماس تلفنی مهم و فوری شخصی مانده بود که باید انجام می شد.

تلفن را که قطع کرد، لبخند رضایتی روی لبش نشست، با خودش گفت: «کاش همه طرف حسابا همین جوری بودن، شرایط درک میکردن، 10 ثانیه فکر کرد و افزایش قیمت بیست درصدی رو قبول کرد.کاش همه شم اقتصادی و جرأت "بن لادن"ها رو تو تجارت داشتن، بیخود نیست که مدتهاست بزرگترین شریک تجاری خونواده ی ما هستن».