مجری برنامه ای اقتصادی بود توی BBC و امشب حسابی گرد و خاک کرده بود. با موضوع بازار طلا در ایران شروع کرده بودند و  با همراهی کارشناس سر از اوضاع سیاسی درآورده و دست آخر هم با زینت عبارات تخصصی نتیجه گرفته بودند که هم پایه های سیاسی، هم اقتصادی ایران،  لرزان و غیر قابل اعتماد است. ته برنامه هم که از جلد مجری بیرون آمده بود و با لحنی صمیمانه، خطاب به کارشناس گفته بود:« عماد، تو به عنوان یه آدم وارد، به رفقات توصیه میکنی که سرمایه شون رو تو ایران نگه دارن یا نه؟» و چه ذوقی کرده بود تهیه کننده از این پایان و جواب "نه" که خوش نشسته بود به جای جواب.

توی راه خانه با دست روی فرمان ضرب گرفته بود، همیشه وقتی اجرایش می گرفت توی راه خوش خوشک به قول خودش تکنوازی می کرد و البته گاهی سوتکی هم به ضمیمه، با آهنگهای فی البداهه. اما اینبار کار به بداهه نوازی نرسید چون یادش افتاد باید با نادر تماسی فوری بگیرد.

زمانی بهترین دوستان هم بودند، آن وقتها قرار بود با هم بیایند لندن اما یکدفعه نادر ماندنی شد و حالا هم برای خودش تاجر موفقی شده بود در بازار تهران.

مثل همیشه به زنگ سوم نرسیده، نادر گوشی را برداشت، یکدفعه فهمید چقدر دلش برای احوالپرسی های از نوع ایرانی تنگ شده، مثل همینها که نادر 10 دقیقه گیر می کرد تویش و نمی گذاشت حرفت را بزنی.

وقتی بالاخره تعارفها ته کشید گفت: « نادر جون یه زحمتی برات دارم، میخوام برام سرمایه گذاری کنی، فکر کن پول خودته»

نادر با لحنی متعجب جواب داد: « سعید جون من تموم سرمایه ام تو خود ایرانه ها! از طرفای بورس مورس بین المللی هم رد نشدم تا حالا».

مجری دو ساعت پیش و سعید فعلی که حالا ماشینش پشت یک چراغ قرمز توقف کرده بود و همین جواب را هم انتظار می کشید گفت: « میدونم پسر، گور بابای بین الملل، تو به این که من میگم گوش کن، تا هفته دیگه برات پول رو حواله میکنم، .تو همون بازار، هر جا که خودت صلاح میدونی سرمایه گذاری کن هیج جا ایران خودمون نمیشه واسه کار اقتصادی».

دستش رفت سمت آینه، می خواست تنظیمش کند و یکهو هوس کرد که خودش را بر انداز کند، آینه را چرخاند به سمت خودش،

کمی خیره ماند و تصویری که می افتاد توی آینه ی اتاق گریم مقابل چشمش نقش بست.زیر لب زمزمه کرد "دروغگو ".